

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۳۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۳۹
رازیکه بگفتی ای بت بدخویم
واگو که من از لطف تو آن میجویم
چون گفت به گریه درشدم پس گفتا
وامیگویم خموش وامیگویم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بیان رازهایی میپردازد که با معشوقش به اشتراک گذاشته است. او از لطف و محبت معشوق سخن میگوید و بیان میکند که خواستهاش در حقیقت جستجوی این لطف است. با وجود گریه و تاسف، معشوق او را به سکوت دعوت میکند و از ادامه صحبت در مورد این راز خودداری میکند. احساسات عمیق و دلتنگی در این گفتگو به وضوح حس میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
