رباعی شمارهٔ ۱۲۴۰

رفتی و ز رفتن تو من خون گریم

وز غصهٔ افزون تو افزون گریم

نی خود چو تو رفتی ز پی ات دیده برفت

چون دیده برفت بعد از او چون گریم