

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۵
آن چشم که خون گشت غم او را جفت است
زو خواب طمع مدار کو کی خفته است
پندارد کاین نیز نهایت دارد
ای بیخبر از عشق که این را گفته است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بیان عواقب ناشی از غم و عشق میپردازد. در آن، اشاره میشود که چشمی که به خاطر غم عشق گریان شده، دیگر نمیتواند به خواب راحت فرو رود. شاعر به بیخبران از عشق هشدار میدهد که عشق و غم آن پایانپذیر نیست و تجربهٔ عمیقتری را میطلبد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
