

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۵۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۵۳
شادم که ز شادی جهان آزادم
مستم که اگر مینخورم هم شادم
از حالت هیچکس ندارم بایست
این دبدبهٔ خفیه مبارکبادم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از شادی و رهایی خود از نگرانیهای دنیوی سخن میگوید. او سرمست و خوشحال است، حتی اگر نمینوشد، چون شادی را در درون خود احساس میکند. وی به عدم وابستگی به حال و رفتار دیگران اشاره میکند و به نوعی به رضایت از زندگی و درونی بودن شادی خود میبالد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
