

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۵۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۵۴
شادی کردم چو آن گهر شد جفتم
چون موج ز باد و بود خود آشفتم
آشفته چو رعد سر دریا گفتم
چون ابر تهی بر لب دریا خفتم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از خوشحالی و شادی خود در پیوستن به محبوبش سخن میگوید. او خود را در حالت آشفتگی و هیجان توصیف کرده و مانند امواج دریا که از باد تأثیر میپذیرند، احساساتش را بروز میدهد. در نهایت، او به نوعی از غم و ناراحتی اشاره میکند که مانند ابر تهی بر لب دریا، او را در خود فرو برده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
