

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۵۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۵۵
شاعر نیم و ز شاعری نان نخورم
وز فضل نلافم و غم آن نخورم
فضل و هنرم یکی قدح میباشد
وان نیز مگر ز دست جانان نخورم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به این نکته اشاره میکند که نباید به خاطر شاعری و فضل خود خوراک زندگیاش را تأمین کند. او از لذت و زیبایی هنرش سخن میگوید و میگوید که این زیبایی تنها زمانی ارزشمند است که از جانب معشوقش ناشی شود. در واقع، او تأکید دارد که به عشق و محبت معشوق وابسته است و هرگونه کمال و هنری را بدون آن بیمعنی میداند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
