

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۵۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۵۸
شد گلشن روی تو تماشای دلم
شد تلخی جور هات حلوای دلم
ما را ز غمت شکایتی نیست ولیک
ذوقی دارد که بشنوی وای دلم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از زیبایی و جذابیت چهره محبوبش صحبت میکند که بر دلش تاثیر عمیق گذاشته است. او تلخیهای ناشی از دوری و غم را با شیرینی عشق و زیبایی محبوب جبران میکند و این احساسات را به نوعی خوشایند و دلچسب میداند. در نهایت، او از محبوب میخواهد که صدایش را بشنود و این ارتباط را حفظ کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
