

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۵۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۵۹
صد نام زیاد دوست بر ننگ زدیم
صد تنگ شکر بدین دل تنگ زدیم
ای زهرهٔ ساقی دگرت لاف نماند
کز سور قرابهٔ تو بر سنگ زدیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ارتباط با معشوق و زیباییهای آن اشاره میکند. او از نامهای مختلفی که برای دوستش به کار برده یاد میکند و به تنگی دلش از دوری یا غم اشاره دارد. همچنین به ساقی (معشوق) خطاب میکند و میگوید که از شراب عشق او تأثیر پذیرفته و به لطف او در حال نوشیدن سرور و شادی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
