رباعی شمارهٔ ۱۲۷۴

گر باده نهان کنیم بو را چه کنیم

وین حال خمار و رنگ و رو را چه کنیم

ور با لب خشک عشق را خشک آریم

این چشمهٔ چشم همچو جو را چه کنیم