رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۸
آن خواجه که بار او همه قند تر است
از مستی خود ز قند خود بیخبر است
گفتم که ازین شکر نصیبم ندهی
نی گفت ندانست که آن نیشکر است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف شخصی می‌پردازد که به خاطر مستی و لذت خود از قند، از حقیقت و تاثیری که این شکر بر او دارد بیخبر است. وقتی شاعر به او می‌گوید که بهتر است از این شکر نصیبی به او ندهد، او به دلیل غفلتش درک نمی‌کند که این شکر برای او مفهوم دیگری دارد. در واقع، شاعر به نا آگاهی این فرد نسبت به اثرات و حقیقت ماده‌ای که consumes سفارش می‌کند، اشاره دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.