

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۹
آن دم که مرا بگرد تو دورانست
ساقی و شراب و قدح و دور، آنست
واندم که ترا تجلی احسانست
جان در حیرت چو موسی عمرانست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از لحظهای سخن میگوید که در آن همه چیز به دور او میچرخد و در این حالت، ساقی، شراب و قدح به دور او هستند. حس شگفتی و حیرت عمیق او از تجلی احسان و محبت معشوق به اندازهای است که جانش به حیرت موسی فرزند عمران میماند. شاعر از این مناسبت و تصویر معنوی به جستجوی عمیقتر و تفکر در مورد عشق و وفاداری اشاره میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
