

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۸۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۸۶
گر صبر کنی پردهٔ صبرت بدریم
ور خواب روی خواب ز چشمت ببریم
گر کوه شوی در آتشت بگدازیم
ور بحر شوی تمام آبت بخوریم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به قدرت و فراموشی در عشق اشاره میکند. او میگوید اگر صبر کنی، صبر تو را از بین میبریم و اگر در خواب باشی، خواب تو را نیز به رویا میکشیم. در ادامه، بر شدت عشق و قدرت آن تأکید میکند و میگوید حتی اگر به کوهی تبدیل شوی، آن را در آتش عشق ذوب میکنیم و اگر مانند دریا شوی، کل آب تو را مینوشیم. این بیان نشاندهندهٔ شدت و عمیق بودن احساسات عاشقانه است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
