

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۸۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۸۷
گر کبر بخوردهام که سرمست توام
مشتاب بکشتنم که در دست توام
گفتی که زمین حق فراخست فراخ
ای جان به کجا روم که در دست توام
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به عشق و مقام بلند آن اشاره میکند و از حالت سرمستی و وابستگی خود سخن میگوید. او اعتراف میکند که اگر مغرور باشد، این غرور ناشی از عشق به یار است. همچنین به این فکر میکند که در جهان بیکران عشق، جایی برای رهایی از این وابستگی ندارد، زیرا همهجا در دست محبوبش است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
