

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۹۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۹۶
گفتم که ز چشم خلق با دردسریم
تا زحمت خود ز چشم خلقان ببریم
او در تن چون خیال من شد چو خیال
یعنی که ز چشمها کنون دورتریم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تجربهای عاطفی و درونی اشاره میکند که از نگاه مردم و دردهایی که از آن میبیند، نگران است. او در تلاش است تا از نگرانیها و زحمات خود بکاهد و بر این اساس به فضایی خیالانگیز و دور از چشمها میرسد. از این رو، وجود دیگری برای او به شکل خیالی و دورنمایی در میآید که نشاندهندهی فاصله گرفتن از نظرها و قضاوتهای دیگران است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
