

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۹۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۹۹
گوئیکه به تن دور و به دل با یارم
زنهار مپندار که من دل دارم
گر نقش خیال خود ببینی روزی
فریاد کنی که من ز خود بیزارم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به رابطهی عمیق و معنوی خود با معشوق اشاره میکند. او میگوید که هرچند به ظاهر و در بدن با یار است، اما دلش از آنچه که دارد رهایی میجوید. در نهایت، او به بینش و دانشی میرسد که اگر کسی به عمق وجودش نگاهی بیندازد، متوجه میشود از خود و تعلقات دنیوی بیزار است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
