

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۰۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۰۲
لب بستم و صد نکته خموشت گفتم
در گوش دل عشوه فروشت گفتم
در سر دارم آنچه به گوشت گفتم
فردا بنمایم آنچه دوشت گفتم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از راز و رمزی که در دل دارد و همچنین از آنچه به معشوق گفته، سخن میگوید. او لب خود را بسته و سکوت را اختیار کرده، در حالیکه نکات عمیق و زیبا را در دل برای معشوقش بیان کرده است. او به خاطر آشفتهاحوالی که در سرش میگذرد، تصریح میکند که آنچه در دل و گوشش است را در زمانی دیگر به نمایش خواهد گذاشت.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
