

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۰۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۰۹
ما خاک ترا به آب زمزم ندهیم
شادی نستانیم و از این غم ندهیم
این صورت ما نصیب آدمیانست
از صورت تو آب به آدم ندهیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ارتباط بین انسان و خدا اشاره میکند و تأکید میکند که کیمیای روح و صفای دل انسان با چیزی جز نزدیکی به خدا بهدست نمیآید. او میگوید که هرچند صورت ظاهری ما متعلق به آدمیان است، اما حقیقت و جوهرهی ما باید از خداوند گرفته شود و نمیتوانیم شادی حقیقی را جز با طور خداوند بهدست آوریم. در نهایت، او اعلام میکند که از غم و دوری از خدا نمیگذرد و به عشق و موجودیت الهی خود پایبند است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
