رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۱۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۱۳
ما عاشق خود را به عدو بسپاریم
هم منبل و هم خونی و هم عیاریم
ما را تو به شحنه ده که ما طراریم
تو حیلهٔ ما مخور که ما مکاریم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و نیرنگ‌ها اشاره می‌کند و به ظرفیت‌های عاشق و معشوق می‌پردازد. او بیان می‌کند که عاشقان به راحتی خود را به دشمن می‌سپارند، زیرا در دل خود هم شرایط دشوار و هم توانایی‌های خاصی دارند. شاعر از معشوق می‌خواهد که مراقب باشد، چرا که خود عشق و معشوق می‌توانند در پنهان نیرنگ بکارند و از این رو، اغوای آنها ساده نخواهد بود.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.