

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۲۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۲۰
مائیم که بیقماش و بیسیم خوشیم
در رنج مرفهیم و در بیم خوشیم
تا دور ابد از می تسلیم خوشیم
تا ظن نبری که ما چو تو نیم خوشیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بیان حالتی از خوشی و رهایی میپردازد که به رغم مشکلات و رنجها وجود دارد. او نشان میدهد که حتی در میان درد و ترس، میتواند به خوشی و تسلیم در برابر زیباییهای زندگی ادامه دهد. در پایان، شاعر به این نکته اشاره میکند که خوشی او متفاوت از خوشیهای معمول دیگران است و از جهتی عمیقتر و معنویتر است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
