

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۲۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۲۱
مائیم که تا مهر تو آموختهایم
چشم از همه خوبان جهان دوختهایم
هر شعله کز آتش زنهٔ عشق جهد
در ما گیرد از آنکه ما سوختهایم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عشق و وابستگی به محبوب سخن میگوید و بیان میکند که به خاطر مهر محبوب، از سایر زیباییها و خوبیهای جهان چشم پوشیده است. او نگاهی عمیق به آتش عشق دارد و تأکید میکند که هر گاهی که شعلهای از عشق به وجود میآید، به خاطر حسی است که او (شاعر) به عشق سوختهاست. در واقع، عشق او را به مرحلهای از شوق و سوز درونی رسانده که تنها به وفاداری به محبوب فکر میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
