

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۳۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۳۶
من زخم تو را به هیچ مرهم ندهم
یک موی تو را به هر دو عالم ندهم
گفتم جان را بیار محرم ندهم
از گفتهٔ خود بیش دهم کم ندهم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عمق عشق و وابستگی خود به محبوب اشاره میکند. او بیان میکند که هرچند زخم و درد از محبوب میبیند، اما حاضر نیست که حتی یکی از موهای او را با هیچ چیز عوض کند. او تأکید میکند که جانش را بیمحرم نمیکند و به قول خود پایبند است، به گونهای که هیچ چیزی نمیتواند ارزش احساساتش را کم کند. این بیانگر وفاداری و شدت عشق او به محبوب است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
