

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۳۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۳۵
من دوش فراق را جفا میگفتم
با دهر فراق پیش میآشفتم
خود را دیدم که با خیالت جفتم
با جفت خیال تو برفتم خفتم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از درد فراق و دلتنگی سخن میگوید و احساساتی عمیق را تجربه میکند. او در شب گذشته، به جای جفایی که به دهر فراق میزند، متوجه میشود که در واقع درگیر خیالات معشوق خود است. این اندیشه و خیالات او را به حالت خفگی و نیستی میبرد و در پی این رویارویی با احساساتش میبیند که عشق و خیال معشوق، تاثیر عمیقتری بر او دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
