رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۵
آن سایهٔ تو جایگه و خانهٔ ما است
وان زلف تو بند دل دیوانهٔ ما است
هر گوشه یکی شمع و دو سه پروانه است
اما نه چو شمع ما که پروانهٔ ما است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و دلدادگی خود اشاره می‌کند و وجود عشق را به منزلهٔ خانه و پناهگاهی برای خود معرفی می‌کند. او زلف معشوق را به عنوان بندی برای دل دیوانه‌اش می‌داند و فضای عشق را توصیف می‌کند که در آن شمع‌ها و پروانه‌ها نماد عشق و جذبه‌اند. در نهایت، شاعر بر عشق عمیق و وابستگی ویژه‌اش تأکید می‌کند که او را به‌طور کامل احاطه کرده است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.