رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۶
آن شاه که خاک پای او تاج سر است
گفتم که فراق تو ز مرگم بتر است
اینک رخ زرد من گوا گفت براو
رخ را چه گله ست کار او همچو زر است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به فراق معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که جدایی از او برایش سخت‌تر از مرگ است. او با استفاده از توصیفاتی همچون "شاه" و "خاک پای او"، عظمت معشوق را نشان می‌دهد و اظهار می‌کند که حالتی زرد و رنجور دارد که نشان از درد فراق اوست. شاعر در نهایت بر زیبایی و درخشندگی معشوق تأکید می‌کند و به این واقعیت اشاره می‌کند که حتی در سختی‌ها نیز نمی‌تواند از عشق او شکایت کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.