

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۵۱
من مهر تو بر تارک افلاک نهم
دست ستمت بر دل غمناک نهم
هر جا که تو بر روی زمین پای نهی
پنهان بروم دیده بر آن خاک نهم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و ارادت عمیق خود به معشوق اشاره میکند. او تمایل دارد نام و یاد عشقش را در آسمانها ثبت کند و از ستم معشوق بر دل غمگین خود سخن میگوید. شاعر همچنین بیان میکند که به هر جا که معشوق قدم بگذارد، با عشق و اشتیاق در آن مکان پنهان میشود و به زمین عشق میورزد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
