

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۵۲
من نای توام از لب تو مینوشم
تا نخروشی هر آینه نخروشم
این لحظه که خامشم از آن خاموشم
تا نیشکرت بهر خسی نفروشم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از عشق و وابستگی خود به محبوب سخن میگوید و بیان میکند که او همچون نی، به صدای محبوب نیاز دارد. او میگوید که تا زمانی که محبوب او را ترک نکرده، او نیز از وجودش دست نکشیده و به خاموشی نخواهد رفت. در لحظهای که در سکوت به سر میبرد، همچنان به عشق و زیباهای محبوب نمک نمیفروشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
