

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۵۶
مهتاب بلند گشت و ما پست شدیم
معشوق به هوش آمد و ما مست شدیم
ای جان جهان هرچه از این پس شمری
بر دست مگیر زانکه از دست شدیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از تغییر وضعیت خود در مواجهه با معشوق و زیبایی او صحبت میکند. با بالا رفتن مهتاب، خود را در مرتبهای پایینتر میبیند و با آگاه شدن معشوق، به حالت مستی و بیخبری دچار شده است. شاعر به معشوق هشدار میدهد که هر چه در آینده بر او نثار کند، نباید به دست گیرد؛ زیرا او از دست رفته و در جهانی دیگر قرار دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
