

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۵۵
من یک جانم که صد هزار است تنم
چه جان و چه تن که هر دو هم خویشتنم
خود را به تکلف دگری ساختهام
تا خوش باشد آن دگری را که منم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به وجود دوگانگی جان و تن اشاره میکند و میگوید که او یک روح است که در بدنهای مختلفی قرار دارد. او به نوعی برای دیگران زندگی میکند و خود را با تکلفی در اشکال مختلف بازنمایی میکند، تا رضایت آنها را جلب کند. این بیان نشاندهندهی تلاش برای هماهنگی با خواستههای دیگران و از خودگذشتگی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
