

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۶۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۶۴
هر گه که دل از خلق جدا میبینم
احوال وجود با نوا میبینم
وان لحظه که بیخود نفَسی بنشینم
عالَم همه سر به سر تو را میبینم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از تجربهای عمیق و روحانی سخن میگوید که در آن دلش از دنیا و مخلوقات جدا میشود و در این حال، حال وجود را با آهنگی دلنشین مشاهده میکند. در لحظاتی که از خود بیخود میشود، تمام عالم را پر از حضور محبوب مییابد و به او توجه کامل میکند. این احساسات نشاندهندهٔ رهایی از موانع دنیوی و نزدیکی به حقیقت و عشق الهی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
