رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۶۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۶۵
همچون سر زلف تو پریشان توایم
آنداری و آنداری و ما آن توایم
هر جا باشیم، حاضر خوان توایم
مهمان تو، مهمان تو، مهمان توایم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به افتادگی و وابستگی خود به معشوق اشاره می‌کند. او خود را به سر زلف معشوق تشبیه می‌کند و بیان می‌کند که هر جا که معشوق باشد، او نیز حاضر است. همچنین به مهمانی خود در کنار معشوق تاکید می‌کند و نشان می‌دهد که وجودش وابسته به وجود اوست.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.