

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۷۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۷۳
یک بار دگر قبول کن بندگیَم
رحم آر بدین عجز و پراکندگیَم
گر بار دگر ز من خلافی بینی
فریاد مرس به هیچ درماندگیَم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از خداوند میخواهد که دوباره بندگی او را بپذیرد و بر او رحم کند، چراکه در برابر او عاجز و پریشان است. او به الله اعتراض میکند که اگر دوباره از او خطایی سر بزند، نالهاش به جایی نمیرسد و تنها دردمندیاش باقی میماند. احساس ناتوانی و نیاز به رحمت در این شعر به خوبی به تصویر کشیده شده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
