

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۷۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۷۷
آشفته همی رَوی به کویی ای جان
میجویی از آن گمشدهٔ خویش نشان
من دوش بدیدم کمرت را ز میان
هان تا نبری گمانِ بد بر دگران
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی بهطور احساسی از شَوَش و آشفتهاحوالی خود سخن میگوید و به جستجوی معشوق و نشانههایی از او در کوی و برزن میپردازد. او هشدار میدهد که در این حالت آرامش خود را حفظ کند و از بدگمانی نسبت به دیگران پرهیز کند. این بیان حاکی از دردی درونی و تلاش برای یافتن عشق یا گمشدهای است که بر دل شاعر سنگینی میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
