

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۸۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۸۰
آن حلوایی که کم رسد زو به دهن
چون دیگ به جوش آمده از وی دل من
از غایت لطف آنچنان خوشخوارست
کز وی دو هزار من توانی خوردن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از لذتی که حلوای دلانگیز و خوشمزه دارد سخن میگوید. او بیان میکند که اگرچه این لذت به اندازه کافی در دسترس نیست، اما چنان شوق و جذابیتی دارد که مانند دیگ جوشان، دل او را قلقلک میزند. در نهایت، او تأکید میکند که اگرچه ممکن است این لذت کمیاب باشد، اما به گونهای است که میتوان چند برابر آن را چشید و از آن بهره برد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
