

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۰۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۰۷
ای دوست قبولم کن و جانم بستان
مستم کن و از هر دو جهانم بستان
با هرچه دلم قرار گیرد بی تو
آتش به من اندر زن و آنم بستان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از دوست میخواهد که او را بپذیرد و جانش را بستاند. او به شدت thirsty و نیازمند عشق دوست است و آماده است تا از هر چیزی که او را راضی کند، بگذرد. او همچنین بیان میکند که اگر بدون دوستش آرامش بیابد، این آرامش به آتش میانجامد و با بستن آن بایستی.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
