رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۱۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۱۰
ای روی تو کعبهٔ دل و قبلهٔ جان
چون شمع ز غم سوختم ای شعلهٔ جان
بردار حجاب و رخ به عاشق بنمای
تا چاک زند به دست خود خرقهٔ جان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به دنبال نمایش عشق و دلدادگی به معشوق است. او معشوق را به کعبه و قبله جان تشبیه می‌کند و از او می‌خواهد که حجاب را بردارد و خود را به عاشق نشان دهد. شاعر با بیان حالتی آتشین و داغ، از احساساتش نسبت به معشوق می‌گوید و ابراز می‌کند که برای دیدن او به شدت مشتاق و آماده است. این longing او به شدت از درد و غم ناشی می‌شود.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.