

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۲۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۲۰
ای کرده ز گل دستک من پایک من
بنهاده چراغ عقل من رایک من
نالان به تو این جان شکر خایک من
اندر بر خویش کن مها جایک من
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به محبوبی اشاره میکند که چهرهای زیبا و دلنشین دارد و خود را در برابر او ناتوان احساس میکند. او به نقش چراغی عقل در زندگی اشاره میکند و از عشق و شکرگزاری خود به محبوب سخن میگوید. نهایتاً، شاعر از محبوب میخواهد که او را در درون خود جای دهد و به او نیکویی و محبت کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
