

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۲۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۲۳
ای ماه لطیف جانفزا خرمن من
وی ماه فرو کرده سر از روزن من
ای گلشن جان و دیدهٔ روشن من
کی بینمت آویخته بر گردن من
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تمجید از محبوبی میپردازد که جان و روح او را زنده میکند. او محبوب را به ماه لطیف و روشنایی بخش تشبیه میکند و از زیبایی و تأثیر آن بر زندگیاش سخن میگوید. شاعر مشتاقانه انتظار دیدار محبوب را دارد و در خیال خود او را بر گردن خود آویخته میبیند، که بیانگر نزدیکی و محبت عمیق او به معشوق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
