

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۴۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۴۶
توبه کردم ز توبه کردن ای جان
نتوان ز قضا کشید گردن ای جان
سوگند بسر مینبرم لیک خوش است
سوگند به نام دوست خوردن ای جان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از توبه و بازگشت به گناه سخن میگوید و احساس میکند که نمیتواند از تقدیر خود دور شود. او بر آن است که به رغم توبهاش، نمیتواند از لذتهای زندگی و عشق به دوست صرفنظر کند. این تضاد بین خواستههایش و ارادهاش بهوضوح در این رباعی نمایان است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
