

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۶۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۶۳
در چشم منست ابروی همچو کمان
من روح سپر کرده و او تیر زنان
چون زخم رسید زخم از پرده دران
او نازکنان کنار و من لابهکنان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف زیبایی معشوق خود میپردازد، ابروی او را تشبیه به کمان میکند و خود را در نقش روحی آسیبپذیر معرفی میکند. او از تیرهایی که معشوق با فریب و نازش به سمت او پرتاب میکند، رنج میبرد. در نهایت، شاعر از درد و زخم دل خود به خاطر عشق و فاصلهای که با معشوق دارد، سخن میگوید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
