

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۷۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۷۰
دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون
بشکافت و بدید پر زخون بود درون
فرمود در آتشش نهادن حالی
یعنی که نپخته است از آنست پر خون
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از تجربهای عاطفی و عمیق سخن میگوید که دل او شب گذشته به عشق و فریبی غمانگیز دچار شده است. درون دلش پر از زخم و خون است و او را به آتش میسوزاند، این به معنای ناپختگی و بلای محبت است. این وضعیت نشاندهندهی درد و رنجی است که از عشق ناپخته بر دل او وارد آمده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
