

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۷۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۷۱
دل گرسنهٔ عید تو شد چون رمضان
وز عید تو شد شاد و همایون رمضان
با باطن پر آتش اکنون رمضان
بسته است دهان دهان پر خون رمضان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ارتباط عید و رمضان اشاره میکند و از دل گرسنهای سخن میگوید که به شادمانی عید رسیده است. او با اشاره به تاثیر روحانی رمضان، بیان میکند که باطن انسان در این ماه میتواند در آتش عشق و از خودگذشتگی بسوزد. همچنین، او به حالتی از سکوت و گرسنگی در این ماه اشاره دارد که نماد خویشتنداری و پرهیز است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
