

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۸۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۸۳
سرمست توام نه از می و نز افیون
مجنون شدهام ادب مجوی از مجنون
از جوشش من جوش کن صد جیحون
وز گردش من خیره بماند گردون
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از حالت سرمستی و عشق خود به معشوق صحبت میکند و این سرمستی را نه به خاطر می یا افیون، بلکه ناشی از عشق میداند. او به شدت مجنون عشق است و از دیگران میخواهد که ادب و رفتار معمولی را فراموش کنند. با این حال، از جوشش درون خود سخن میگوید که منجر به خلق احساسات عظیم و تحولات بنیادی میشود، به طوری که حتی گردش آسمان را نیز تحت تأثیر قرار میدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
