

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۸۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۸۲
زان خسرو جان تو مهر شاهی بستان
وانگاه ز ماه تا به ماهی بستان
ای آنکه مراغه میکنی و از حیرت
تبریز بگوی و هرچه خواهی بستان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به تحسین و ستایش شخصی خاص میپردازد و از او میخواهد که از زیباییهایی که در اطرافش وجود دارد، بهرهبرداری کند. او به طرف مقابل یادآوری میکند که باید از عشق و زیباییهای زندگی لذت ببرد و به جای حیرت و سردرگمی، از چیزهای خوب و ارزشمند بهرهمند شود. شاعر با اشاره به مکانهایی چون مراغه و تبریز، در پی ترغیب او به عمیقتر کردن احساسات و تجاربش است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
