

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۸۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۸۹
شوری دارم که برنتابد گردون
شوریکه به خواب درنبیند مجنون
این کمینه ایست از سینهٔ دوست
تا سینهٔ پاک دوست چون باشد چون
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از شور و شوقی عمیق سخن میگوید که نمیتواند تحمل شود و آسمان از آن ناتوان است. این حالتی است که حتی مجنون در خواب نیز نمیتواند تجربه کند. او همچنین اشاره دارد که این احساس، اندک نشانهای از عشق به دوست است و در نهایت به پاکی و عظمت آن دوست اشاره میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
