رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۹۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۹۹
گر کشته شوم به نزد و پیکار تو من
آهی نکشم ز بیم آزار تو من
از زخم سر غمزهٔ خونخوار تو من
خندان میرم چو گل ز دیدار تو من
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از عشق و شوق بی‌پایان خود به معشوق سخن می‌گوید. او ابراز می‌کند که حتی اگر در نبردی که به خاطر معشوق پیش می‌آید، کشته شود، از ترس آسیب یا غصه درد نمی‌کشد. احساس می‌کند که از زخم‌های ناشی از زیبایی و طعنه‌های معشوق، خوشحال و شاداب از دنیا می‌رود و مانند گلی در برابر او می‌خندد. این شعر نشان‌دهندهٔ عشق عمیق و بی‌قید و شرط شاعر است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.