رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۳۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۳۱
آن شخص که رشک برد بر جامهٔ تو
تا رشک برد بر لب خودکامهٔ تو
یا رشک برد بر آن رخ فرخ تو
یا بر کر و فر روح علامهٔ تو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تحسین و زیبایی‌های محبوبش می‌پردازد و به تصویرکردن زرق و برق او می‌پردازد. هر کسی که به او نظر می‌کند، حس حسد و رشک به او می‌برد؛ چه به خاطر لباسش، چه لبخندش و چه به خاطر زیبایی روحش. این ابیات نشان‌دهندهٔ جذابیت و تاثیر عمیق محبوب بر دیگران است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.