رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۳۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۳۲
آن کس که همیشه دل پر از دردم از او
با سینهٔ ریش و با رخ زردم از او
امروز بناز او بری بر من زد
المنة لله که بری خوردم از او
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از درد و رنجی که مدام از یک شخص خاص می‌کشد، سخن می‌گوید. او با وجود سینه‌ای زخم‌خورده و چهره‌ای زرد، به خاطر نوازش و محبت آن شخص شکرگزاری می‌کند و می‌فهمد که آن درد و رنج، در کنار محبتش، به او قوت و زندگی بخشیده است. در نهایت، از این تجربه روانی و عاطفی، به فهمی عمیق‌تر از عشق و نیاز به آن شخص می‌رسد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.