رباعی شمارهٔ ۱۵۵۴

ای ماه چو ابر بس گرستم بی‌تو

از دست فراق تو بخستم بی تو

برخاستم از جان چو نشستم بی‌تو

وز شرم بمردم چو بزستم بی‌تو