رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۶۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۶۴
در اصل یکی بُدَست جان من و تو
پیدای من و تو و نهان من و تو
خامی باشد که گویی آن من و تو
برخاست من و تو از میان من و تو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به یک‌پارچگی وجود انسان و ارتباط عمیق میان جان‌ها اشاره دارد. مولانا بر این باور است که ما در واقع همه یکی هستیم و تفاوت‌های ظاهری ما تنها توهمی است. او از خامی انسانی سخن می‌گوید که گمان می‌کند من و تو بودن، جدایی و تفکیک را می‌سازد. در واقع، سرچشمهٔ وجود ما از وحدت میان خودمان است، و اختلافات ظاهری ما تنها از میان برداشتنی هستند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.