رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۶۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۶۳
داروی ملولی رخ و رخسارهٔ تو
وان نرگس مخمورهٔ خمارهٔ تو
چندان نمک است در تو دانی پی چیست
از بهر ستیزهٔ جگرخوارهٔ تو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره می‌کند و او را چون دارویی می‌داند که ملال را از چهره دور می‌کند. معشوق، با چشم‌های نرگس مانندش، چنان جذابیتی دارد که می‌تواند دل هر بیننده‌ای را به خود جلب کند. شاعر به این نکته نیز می‌پردازد که زیبایی او همچون نمک است و این تلخی و تلون درونی را تقویت می‌کند، به گونه‌ای که دل‌ها را به چالش می‌کشد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.